یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی

کامم دهی ، کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی
 

بزن تا هيچ عقده اي تو اون دلت نمونه

شمشيرتو ميبوسم، بزن به قلب ساده ام

تا ياد من بمونه دل به چه گرگي دادم

بيا، تو راحتم كن، خسته شدم بريدم

تو بازيِ كلاغ پر، بي پال و پر پريدم

بزن تا زخم كاريت، اين دفعه سر واكنه

يا بزنه قيدتو، يا فكر حلوا كنه

ژست فداكاري رو نگير كه تكراريه

زخم تو رو قلب من، بخواي نخواي كاريه

نگو بخاطر من مي خواي ازم جدا شي

بيچاره اون دلي كه عزيز اون تو باشي

من عشق دستگرميتم، دل از همه بريده

شدم اسير چنگ يه گرگ بارون ديده

تو مسلك و مرامت عشق و وفا، قبيهه

آخه به اشك تمساح، اشكهاي تو شبيهه

خوب ميدونم يه روزي سراغمو مي گيري

نگرد. بدون. بعدِ من از تنهايي مي ميري

شمشيرتو نگه دار، نگي طرف عازمه

يه روز واسه خودكشي، شمشير برات لازمه

                                                شاعر: رضا اُستا

امتداد دو نگاه

یکی از عمق دل و قعر وجود ، آن یکی بعد سجود

آن زمانی که دو چشمت ،  پیله خواهش را به وجودم تابید

ودر آن ظلمت و تاریکی شب ،

جاده ای روشن را در فراسوی افق دید زدم

و تو آن یاور دیرینه من ، که در آن جاده سبز

هم نوا با دل سودا زده ام  ، پا به اقلیم عدم می نهی و می گذری

چشم من خیره به دنبال تو کز غور وجود

با دو دستی که به مهر آغشته است ، سوی من آیی و با نغز کلام

دل سرگشته و حیرانم را نزد خود می خوانی

آه ای یاور من

یاد آن روز که در سایه آن سرو  بلند ، سخنت بشنودم

تو به من گفتی ار آن چشمه نور، تو به من گفتی از آن کاخ بلور

گفتی آن چشمه نور ، چشم بر راه تو است

گفتی آن کاخ بلور، خواهد آن روز رسد که توأش پادشهی

من شنیدم که بگفتی اندرون دل تو، جایگاهی است تهی از برای دل من

من دلم اندر کف ، آمدم چشمه نور ، آمدم کاخ بلور

آمدم تا که بر آن مسند عشق پادشاهی بکنم

در درون دل من ،سبدی بود پر از گل محبت و صفا

لیک گلهای سبد اندر آن جایگه ظلمانی که توأش کاخ بخواندی

همگی پژمردند ، همگی افسردند

دیگر از آن همه گلهای قشنگ ، اثری باقی نیست

حال دیگر حتی ، اشکهای من هم ،  چاره مردگی آنها را نتوانند کنند

تو در آن به اصطلاح کاخ بلور

در کنار آن همه چشمه نور

                                       سبد پرگل من را بردی                                      

خنجر حسرت را تا به ته بر جگرم  بنشاندی

د رخیالت این است که دلم را بردی

لیک نزدم مردی

شاعر:مهناز

تو که رفتی و ندیدی دل من غمگین است

پای من سنگین است

دیده ام گشته پر اب ،" اشک من بدرقه راهت باد"

با تو ای همسفر جاده عشق

با تو ای همدم شبهای دراز

سخنی هست بگویم یا باز ، بگذارم که بماند یک راز

حرفها بر دل من سنگین است

تاب گفتار ندارم که دلم غمگین است

اشک برگونه من میلغزد

درد در سینه من می تازد

غم درون سینه باز فریادزنان می گوید: تاب دوریت ندارم ،تو بیا با من باش

رفتی و با تو بهار از دل غمگینم رفت ،

نفس گرم تنم با تو گریخت

از زمانیکه تو رفتی دل من بارانی است

یک کبوتر دارم که برای نفست قربانی است

کاش من همسفر راه درازت بودم

کاش من پاکترین حس نیازت بودم

کاش من فلسفه روح نمازت بودم

تا که تفسیر شوم در روحت ، تا که تسخیر شوم در قلبت

اه افسوس ،افسوس که تو یک مسافری

و گذر ز معبر سینه ما ، کار دشواری نیست از برای دل تو

کاش میدانستی

رفتنت غربت غمگین  من است ، رفتنت عزای سنگین من است ...

 عاشق کسی می شی که عاشقی نمی دونه

 من به دنبال تو و تو دنبال کس دیگه

هچکدوم از ما دو تا به اون یکی راست نمی گه

من واسه ی چشمای نازنین تو یک دیوونم

 من دوست دارم ولی علتشو نمی دونم

حالا که می خوای بری بذار نگاهت بکنم

چون یه بار دیگه می خوام این دل و سکت بکنم

یه چیزی فقط بذار واسه روز تولدت

 هدیه م رو بیارم و بازم بدم دست خودت

آدما فکر می کنن شاعرا خیلی غم دارن

کاش فقط این بود اونا خیلی کسا رو کم دارن

عاشق کسی می شن که عاشقاش فراوونه

بین انتخاب عشقش عمریه که حیرونه

اونی رو که دوست داری چرا تو رو دوست نداره

 شایدم دوست داره ولی به روش نمی یاره

 ولی نه اینا مال نداشتن لیاقته

اگه حرفم می زنه با تو فقط یه عادته

 نکنه جمله هاش و پای محبت بذاری

بهتره حرفاش رو به حساب عادت بذاری

از خودش نمی شنوی اگه یه روز بخواد بره

وقتی می پرسی ازش می گه آره مسافره

ولی تو شب می شینی که باز اون رو دعا کنی

یا واسه سلامت اون نذرها تو ادا کنی

 چه قدر بین دلا وحرفای ما فاصله س

چشماتون می خنده اما دلامون بی حوصله س

دوست داشتن هم یه جوری پنهون می کنیم

 نمی دونیم که داریم یه قلب رو ویرون می کنیم

کاش بیایم آبروی مجنون و انقدر نبریم

دیگه منت نذاریم وقتی که نازی می خریم

عاشقی یعنی تحمل نه شکایت نه گله

 اگه حتی بینمون باشه یه دنیا فاصله

مهم اینه که چقدر دوسش داری فقط همین

اگه لازم باشه آبرو رو بنداز رو زمین

برگا زرده روزای اول فصل پاییزه

بذار اون بشکنه و دلت رو برگها نریزه

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است?

شبی در آتشِ خشمِ خدای جاودانِ من.

خداوندانِ خواب آلودة آلوده می سوزند.

شبی در قطرهِ اشک فرو افتاده ازچشمم

تمامِ چشمه های تشنة این دشتِ بی رؤیا

بسان ِچشمِ خونینم ز قبرِ خاک می جوشند.

شبی خفاشهای شب به قعرِ غارهای خود

ز بیمِ روز می پوسند. شبی شب کوچه هایش را

به پیشِ پای روزی نو با چشمِ هزار اختر

چراغان می کند , اما کدامین شب؟نمی دانم

نمی دانم که تا آن شب چندین اخترِ بی پر

به قربانگاهِ این بتهای ویرانگر

خموش وسرد در طوفانِ تاریکی

بلا گردانِ فکرِ روز می گردند.

نمی دانم که تا آن شب

چندین چشم در رویای بیداری

به میلِ داغِ شنهای کویرِ خشک کابوسی حقیقی

کور می گردند. نمی دانم که تا آن شب

چندین هرزة بد مست در جامِ سرِ بلبل

ز خونِ نغمه می نوشندهنگامی

که از تصویرِ مرگِ خود برای لحظه ای

مغموم یا مخمور می گردند.

نمی دانم که تا آن شب

چندین روزِ بی خورشید

چندین ماهِ بی رؤیا

چندین شامِ بی فردا

وچندین سالِ بی امید در راه است.

نمی دانم که تا آن شب

کدامین قلعة خاموشِ بی شهزادة افسانه

زندانِ مخوفِ دختر ماه است.

نمی دانم که تا آن شب

کدامین قطرةِ آوازهِ خوانِ چشمِ اقیانوس

حکایت گوی مرگِ جویبارِ خستة آه است.

نمی دانم نصیب من  از این راهِ بی انجامِ بی فرجام

کدامین د امِ رسوایی کدامین چاله و چاه است.

نمی دانم نمی دانم

به استغنای دانایان قسم

فرزانگانِ سرزمینهای نمی دانم

مرا از باتلاقِ بی کرانِ اینهمه کابوسِ بی پاسخ

به سوی ژرفنای آبی رؤیای دانایی

روان سازید.

سكوت اگرچه صدا بود، تا شما نرسيد

دلم شبيه خودش بود –يك غريبه لال-

كه آشناي شما شد به عاشقانه رسيد

و موج آبي چشم تو اتفاق افتاد

دلم – غريق تو- كارش به دست و پا...نرسيد

چقدر توي خودش ابر ربخت، باران شد

چقدر جاده شد اما به هيچ جا نرسيد

هزار مرتبه من «تو» شدم تو اما ...نه

دريغ از آن همه «من» كه به «تو» به «ما» نرسيد

سلام نقطه پايان آشنايي بود

چه خوب مي شد از اول به انتها نرسيد

كلاغ قصه من – عشق- در ته شب ماند

به خانه اش، به سپيده، به روشنا نرسيد

بنويس خواستنم از جنس گل ابريشمه

بنويس پاكي من پاكي نوروشبنمه

همه دوست داشتنمو نقطه به نقطه بنويس

بنويس قصه زياده ولي كاغذم كمه

بنويس نامه نويس

بنويس خواستن من شمردني نيست بنويس

بنويس دل كه به خاك سپردني نيست

بنويس

بنويس خسته شدم اونقده خسته كه نگو

همه دلتنگي من كه گفتني نيست بنويس

بنويس نامه نويس

بنويس وقتي تو نيستي انگار چيزي نيست

بنويس نامه نويس...

به آبشار گفتم که تو کیستی ؟

گفتا که اشک کوه

گفتم از چه می گرید کوه

گفتا آنزمان که ناله های درهمشکسته جداییها را میشنود

و درددل های تنهایی که تنها پیش او می گرید

و بغضهایی فروخورده که نزدش میشکنند

قلب سنگیش آهسته میشکند

میجوشد

و آرام آرام.....

 آبشار میشود.....

شن جامو پر می كنه كه مياره دست باد

شاعر : اردلان سرفراز

قاصدی می آید آیا از سفر؟

آخرش غـَلیانِ بُغضِ بی قرار

بَند بَندِ بودنَش را می گُسَست

خلوتِ آیینه ها را می شِـکست

در خود ، امّا خسته و صد پاره بود

بــار بـَـردار ِ تـَنـي بـيـچـاره بـود

تا گذَر مي كردي از قلبِ سراب

با نگاهي مُلتـَمِس بر نقشِ آب

غـُصّه ها را قِصّه مي پَرداختي

قِصّه ها را زندگي مي ساختي

جانِ گـرمِ نور ، از شبـها چـه ديد؟؟!

پس چه دارد جُز دلي سرما زده

بر هر آنـچه بـوده پـُشتِ پـا زده

آتـَشي در نـُطفه خـاكستر شده

شورِ ِ ايماني ، كه بي باوَر شده

در دلـَـش پـَرواز امـّا بي نـَفَس

آشِـنـايِ تـنـگــنـاهـايِ قـَفـَس

 «محمدحسن مهربانی»

پنج وارونه چه معنا دارد ؟

خواهر کوچکم از من پرسيد

بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم 

ولی از خویش جز گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافی ست هرچه بی سبب گشتند

در این دریای طوفان دیده مرجانی نمی بینم

چه بر ما رفته است؟ ای عمر! ای یاقوت بی قیمت!

که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم

زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم؟!

که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد

که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم...

گفتی اگر بیند کسی گفتم که حاشا می کنم

گفتی چه می بینی بگو در چشم چون آئینه ام

گفتم که من خود را در او عریان تماشا می کنم

گفتی که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند

گفتم که با یغماگران باری مدارا می کنم

گفتی که پیوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزانتر از این من با تو سودا می کنم

گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گفتم برو

گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

گفتی اگر از پای خود زنجیر عشقت وا کنم

گفتم زتو دیوانه تر دانی که پیدا می کنم.

خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی

خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم

خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نمي زيسته ام دوست مي دارم

براي خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود و

بهاي نخستين گناه تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي كساني كه دوست نميدارم دوست مي دارم.